Sofie had me vorige week gevraagd om maandagochtend stipt om 09.10 uur aanwezig te zijn op het bureau. Er stond een vergadering met Umicore’s verantwoordelijken van de Human Ressources-afdeling op het programma en ik mocht erbij zijn. Ik haastte me van de trein naar mijn fiets en legde vliegensvlug de twee kilometer af naar thepubagency. Nog een beetje vermoeid van het evenement zaterdag, volgde ik de vergadering alsnog heel aandachtig. Sofie verwachtte namelijk van mij dat ik nadien de studio briefte in verband met een personeelsadvertentie.
Ik had het gevoel dat de vergadering vrij chaotisch verliep. Er zijn teveel mensen betrokken bij de Umicore-case en het is niet meer duidelijk wie verantwoordelijk is voor wat. Iedereen wil input leveren, maar dat vertraagt de hele zaak. Uiteindelijk besloten de leden van de vergadering om een algemene bijeenkomst te organiseren, waarop men allemaal tezamen orde op zaken zal stellen.
Maandagnamiddag werkte ik verder aan de concurrentieanalyse, die trouwens ook in functie is van de klant Umicore, maar een heel andere invalshoek heeft dan het onderwerp van de vergadering die ochtend. Ik werkte het document af, zodat het woensdag kon worden gebruikt tijdens een andere meeting in verband met Umicore.
Ik kan er intussen niet meer omheen dat het materiaaltechnologiebedrijf dé klant is van thepubagency. Het bureau is verantwoordelijk voor alle communicatie van Umicore en er wordt met man en macht aan de case gewerkt.
Ook dinsdag spendeerde ik het grootste deel van mijn dag aan Umicore. Op de vergadering maandagochtend vertelde de klant dat ze een meting op touw wil zetten die het effect van de HR-campagne weergeeft. Hier komt mijn verworven kennis van het vak Marktonderzoek goed van pas. Ik denk er zelfs aan om mijn cursus volgende week mee te nemen naar het bureau, kwestie van mijn geheugen nog eens op te frissen.
Nu Peter, de Office Manager, er niet meer is, is het sinds deze week ook mijn taak om zoveel mogelijk telefoontjes op te nemen. In het begin was dat een gesukkel van jewelste, want ik kreeg de beller maar niet doorgeschakeld met de juiste persoon. Gelukkig bevindt iedereen in het bureau zich op loopafstand van elkaar en kon ik mijn foutjes gemakkelijk verbergen. Op het einde van de week verliep alles wel al een pak vlotter.
Woensdag werd ik ingeschakeld om de respons van een DM-actie een beetje de hoogte in te sturen. thepubagency had een leuke mailing verstuurd via de post, waarin werd gevraagd aan de bestemmelingen om zich te registreren op de website. In ruil daarvoor zouden ze binnenkort heel wat nuttige en plezante geschenkjes kunnen ontvangen, maar een wild enthousiasme bleef tot nog toe uit. Daarom kreeg ik de database voorgeschoteld en moest ik telefoneren naar degene die de mailing toegestuurd kregen, maar nog niet geregistreerd hadden. Op zich is dit niet altijd een even dankbaar jobje. Gelukkig verhoogde het aantal registraties zienderogen.
’s Middags vond de tweede meeting voor Umicore plaats. Zoals de vergaderingen van de vorige weken, was ook deze samenkomst een heel leerrijke ervaring. Umicore’s communicatiecampagne begint steeds meer vorm te krijgen en het is interessant om de evolutie van zo dicht bij te kunnen volgen. Bovendien ben ik ondertussen geëvolueerd van stille, luisterende studente naar actief meewerkende stagiaire. Ik ben al vrij goed op de hoogte van de case en mag nu een eigen bijdrage leveren: opzoekingzwerk uitvoeren en tijdens de vergadering toelichten. Achteraf mocht ik eveneens het verslag van de vergadering schrijven.
Donderdag pleegde ik nog heel wat telefoontjes om het succes van de DM-actie op te drijven. Daarnaast belde ik een aantal firma’s op die bestelwagens verhuren. De geschenkjes van de DM-actie moeten in de komende drie weken worden geleverd aan alle degene die zich wel registreerden. Ik vond slechts één bedrijf dat nog vier bestelwagens kon voorzien in zo’n korte tijdspanne. Ik plaatste de bestelling en maakte hiervoor een bestelbon op.
In de namiddag riep Roderick mij bij zich om mij verder te briefen over de enquête die ik vorige week opstelde. Samen stelden we een database op van mogelijke respondenten en bespraken we het verdere verloop van de bevraging. Ik nam enkele enquêtes mee naar huis omdat heel wat mensen uit de doelgroep ook in mijn leefwereld terug te vinden zijn.
Ik heb de indruk dat ik elke week een stukje verantwoordelijkheid bijkrijg en dat ik het bijgevolg elke week een stukje drukker heb. Ik heb het graag zo en bovendien voel ik me steeds meer een insider van het bureau, terwijl ik de eerste weken – logisch natuurlijk – precies 'de stagiaire' was.
Beste lezer,
gedurende drie maanden kan u hier wekelijks de verhalen over mijn eerste ervaringen in de reclamewereld volgen.
Het belooft een heus avontuur te worden in thepubagency in Antwerpen. Deze stage is niet alleen mijn eerste contact met de bedrijfswereld, ik - geboren en getogen in Gent - pendel ook voor het eerst elke dag naar een andere stad. Daar maak ik kennis met allemaal onbekende gezichten, ik hoor er steeds een ander Vlaams accent, ... en zal er beslist nog een heleboel andere, 'ongewone' indrukken opdoen.
De dagelijkse treinreis tussen Gent en Antwerpen betekent voor mij letterlijk heen-en-weer reizen tussen twee verschillende levens. In het Gentse blijf ik een doodgewone studente, die graag een avondje gaat stappen met vrienden, maar over de provinciegrens heen, gaat er een heel andere, eveneens boeiende en spannende wereld voor mij open ... .
Bent u samen met mij benieuwd naar wat thepubagency gedurende 13 stageweken voor mij in petto heeft, volg dan mijn wekelijkse verhaal op deze blog!
Veel leesplezier,
Susan Vertoont
gedurende drie maanden kan u hier wekelijks de verhalen over mijn eerste ervaringen in de reclamewereld volgen.
Het belooft een heus avontuur te worden in thepubagency in Antwerpen. Deze stage is niet alleen mijn eerste contact met de bedrijfswereld, ik - geboren en getogen in Gent - pendel ook voor het eerst elke dag naar een andere stad. Daar maak ik kennis met allemaal onbekende gezichten, ik hoor er steeds een ander Vlaams accent, ... en zal er beslist nog een heleboel andere, 'ongewone' indrukken opdoen.
De dagelijkse treinreis tussen Gent en Antwerpen betekent voor mij letterlijk heen-en-weer reizen tussen twee verschillende levens. In het Gentse blijf ik een doodgewone studente, die graag een avondje gaat stappen met vrienden, maar over de provinciegrens heen, gaat er een heel andere, eveneens boeiende en spannende wereld voor mij open ... .
Bent u samen met mij benieuwd naar wat thepubagency gedurende 13 stageweken voor mij in petto heeft, volg dan mijn wekelijkse verhaal op deze blog!
Veel leesplezier,
Susan Vertoont
